برگ سبز و زرد

شاه داعی را از زوایای گوناگون بایستی مهم دانست؛ یکی از این زوایا نوشتارهای بسیاری در زمینههای گوناگون است که امروزه به آن دسترسی داریم. از او 15 رساله کوچک منثور، شرح مثنوی -که میتوان آن را از بهترین شرحهای کلاسیک بر مثنوی دانست- و شرح گلشن راز شبستری -که از بهترین شرحها بر این کتاب است- و همچنین دیوانهای شعر او و... امروزه از او به یادگار مانده است.چهارمین نشست آیینهها که به شناسایی چهرههای ادبی قرن نهم هجری تا کنون میپردازد، با رویکرد آشنایی با سید نظامالدین حسینی شاه داعیالله شیرازی در سالن غزل تالار حافظ اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس و همچنین بستر مجازی به کوشش انجمن آثار و مفاخر فرهنگی استان فارس، معاونت امور فرهنگی و رسانه اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس و مؤسسه فرهنگی هنری آفتاب مهر صبا، برگزار شد.دکتر مهدی فاموری در این نشست گفت: از آن رو که یک کوی و دروازه شیراز که نزدیک دروازه کازرون است، از دیرباز به نام شاه داعی  خوانده میشود، نام این شاعر عارفمسلک، برای مردم شیراز و شاید بتوان گفت برای مردم فارس، نامی آشناست.آرامستان دارالسلام شیراز نیز به جهت آنکه آرمگاه شاه داعی را در خود دارد، گاه به نام شاه داعی نیز خوانده میشود؛ آرامستانی که به یمن وجود شاه داعی، بسیاری از عرفا و شعرای بزرگ شیرازی سده نهم به این سو، در آن به خاک سپرده شدهاند.سید نظامالدین، محمود بن حسن حسینی واعظ داعی شیرازی، در خاندانی زاده شد که پدرانش همگی به نام داعی خوانده میشدند و از این رو تخلص خود را داعی و از آن رو که نامش نظامالدین بود، گاه تخلص نظامی ثانی را برای خویش برگزید. نیای بزرگ وی، داعی صغیر (حسن بن قاسم بن الحسن بن علی بن عبدالرحمن شجری بن القاسم بن الح برگ سبز و زرد...

نخستین رویداد ادبی در هوای کودکی که از سوی معاونت امور فرهنگی و رسانه اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس و انجمن ادبی سیب نارنجی با رویکرد آشنایی و بررسی هنر و ادبیات کودک و نوجوان استان فارس روز دوشنبه 30 ام بهمن ماه 1402 در تالار گفتگوی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس برگزار شد.انتشار: فرهنگ فارس -غلامرضا خوشاقبال، معاون امور فرهنگی و رسانه اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی فارس در این نشست گفت: در راستای پاسداشت زبان و ادب فارسی، در یک سال گذشته رویدادهای گوناگونی را به کوشش مؤسسههای فرهنگی و هنری و انجمنهای ادبی، استان و شهرستانها آغاز کردهایم.وی ادامه داد: رویداد کوچه باغ با انگیزه آشنایی و بررسی جریانهای ادبی شهرستانهای استان فارس و رویداد آیینههای که با همکاری انجمن آثار و مفاخر فرهنگی استان فارس در راستای آشنایی با چهرههای ادبی سده نهم تا کنون برگزار میشود.معصومه مرادی، مدیرمسئول انجمن ادبی سیب نارنجی و از مدرسان، پژوهشگران و پویشگران ادبیات کودک و نوجوان شیراز، نیز در این نشست با اشاره به برگزاری رویدادهایی در زمینه رمان نوجوان، ادبیات کودک را ادبیاتی دانست که چون گنجینهای ارزشمند و پنهان میماند و گفت: در این رویدادها برآنیم که با بررسی و آشنایی ادبیات کودک و نوجوان، زمینه بالندگی و پیشرفت آن را فراهم سازیم.وی باور برخی از نویسندگان را بر آن دانست که ادبیات کودک باید برای کودکان متوسط نوشت و افزود: گرایش بسیاری از کودکان و نوجوانان ما امروزه به ادبیات بازگردان شده غربی است که دلیل آن را بیشتر باید در تبلیغات برخی از انتشاراتها و چشم و همچشمیهای نوجوانانه یافت. هرچند نویسندگان ما کمکاری بسیاری داشتهاند و گاه با عامیانهنویسی یا نادیده گرفتن توا برگ سبز و زرد...

سنگنگاره برم دلک شیراز، سنگنگارههای ساسانی بیهمتا، در جایی همین نزدیکیهای شیراز، که این روزها دور از چشم رهگذران، داستان مهر شاهان ساسانی را برایمان میگوید.پسینگاه آن روز، با یکی از دوستان، برای گریز از شیراز، بیآنکه بدانیم راه به کجا داریم، از چهارراه حافظیه، رها خاور را برگزیدیم و به راه افتادیم. گرم سخن با هم، از حافظیه، چهارراه ادبیات، بلوار گلستان، میدان کلبه، بلوار نصر غربی و شرقی را پشت سر گذاشتیم که روستاهای حسینآباد سرتل و دست خضر به چشممان آمدند. روستاهایی که امروز دیگر بخشی از شیراز شدهاند.در فراز و فرودهایی که میرفتیم، به این اندیشیدیم که این راه به کجا پایان مییابد؟ چراکه شیراز امروز، چهار دروازه بی در و پیکر دارد؛ یکی در باختر پایینی که در پایانه بلوار امیرکبیر است و راه به دشتارژن، کازرون، نورآباد ممسنی و بوشهر دارد؛ یکی در خاور پایینی، که در پایانه بلوار تخت جمشید است و راه به پاییندست دریاچه مهارلو (نمک)، جهرم، فسا، لار، بندرعباس، کرمان و… دارد؛ یک راه در باختر بالایی که در ادامه جاده گویم و قلات است و به سپیدان میرود؛ هرچند بهتازگی آزادراه اصفهان را نیز باید از آن سو یافت؛ و چهارم در بالادست شیراز که از دروازه قرآن میگذرد و راه به مرودشت و آباده و اصفهان و… دارد. راه پنجمی هم هست که از بالادست شهرک سعدی، به سوی خرامه میرود. همه این پنج راه، با بزرگراه امام خمینی که در دهه 1370 ه.ش ساخته شد، به هم پیوند خوردهاند و شیراز را در بند کرده بودهاند؛ هرچند امروزه، شیراز با شکستن این بزرگراه، بار دیگر بر گستره خود افزوده است. امروزه میتوان گفت گستره شیراز مرزهای طبیعی همچون رشته کوه بالایی و پایینی و رودخانه قرهآغاج را هم درنوردیده است و دی برگ سبز و زرد...